ผู้เรียนที่ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาแรกย่อมนำรูปแบบที่คุ้นเคยจากภาษาไทยมาใช้เมื่อสร้างประโยคภาษาอังกฤษ กระบวนการนี้เป็นเรื่องธรรมชาติ สิ่งสำคัญคือมองเห็นว่าภาษาอังกฤษต้องแสดงข้อมูลบางอย่างต่างจากภาษาไทย

ภาษาไทยอาจละประธาน

เมื่อบริบทชัด ผู้พูดภาษาไทยอาจไม่กล่าวประธานซ้ำ

คำกริยาไทยไม่เปลี่ยนตามเวลา

ภาษาไทยมักใช้คำบอกเวลา แต่ภาษาอังกฤษต้องเลือกรูปกริยาให้สัมพันธ์กับเวลา

ภาษาอังกฤษใช้ be และ there

ภาษาอังกฤษต้องใช้กริยา be หรือ there is/there are ในหลายบริบทที่ภาษาไทยไม่ใช้คำตรงกัน

เป้าหมายไม่ใช่ท่องว่าภาษาใดดีกว่า แต่คือรู้ว่าข้อมูลใดต้องแสดงให้ชัดเมื่อเขียนหรือพูดภาษาอังกฤษ